۳۰ آبان ۱۴۰۵، ۸:۰۳

قصه فداکاری و عشق محض یک‌ مرد به همسرش؛ سینمای مستقل مظلوم است

قصه فداکاری و عشق محض یک‌ مرد به همسرش؛ سینمای مستقل مظلوم است

کارگردان مستند «ماه مثل ماهروزه» با اشاره به نمایش عشق و فداکاری در یک‌ محیط روستایی، از نبود حمایت‌ها و چگونگی داوری آثار سینمای مستقل مستند انتقاد کرد.

مهدی رجبیان کارگردان مستند «ماه مثل ماهروزه» در گفتگو با خبرنگار مهر درباره موضوع این اثر و دغدغه اصلی‌ای که او را به سمت تولید این پروژه سوق داد، عنوان کرد: این فیلم داستان زندگی یک زن و شوهر روستایی به نام‌های رجب و ماهروزه را روایت می‌کند که در واقع پدر و مادر خود من هستند. مادرم (ماهروزه) در دوران میانسالی دچار بیماری آلزایمر زودرس می‌شود و محور اصلی فیلم، پرستاری عاشقانه رجب از او در شرایط سخت همان روستا است. ۲ علت اصلی وجود داشت که مرا به سمت ساخت این سوژه کشاند؛ نخست دِینی که به گردن خود احساس می‌کردم، چراکه مادرم یک زن هنرمند بود و فراتر از رابطه مادر و فرزندی، در عرصه فیلمسازی بسیار برایم زحمت کشید. این اثر هفتمین مستند من است و او از اولین فیلمی که ساختم همیشه در کنارم حضور داشت. علت دوم این بود که در محیط روستا، زن و شوهرها معمولاً عشق و علاقه خود را به زبان نمی‌آورند و ابراز محبت ظاهری کم دیده می‌شود اما در چنین شرایط سختی بود که من تازه در عمل متوجه شدم پدرم چقدر به مادرم علاقه‌مند است و چگونه تمام‌وقت و فداکارانه از او پرستاری می‌کند.

روایت عشقی که از نغمه‌های جنگل آغاز شد

وی با اشاره به ساختار روایی فیلم و انتخاب زاویه دید اثر بیان کرد: در این فیلم شما هیچ کلامی از ماهروزه نمی‌شنوید، او به دلیل بیماری قدرت تکلم ندارد و رجب نیز در سکوت از او مراقبت می‌کند. من راوی فیلم را خودِ ماهروزه قرار دادم، اما از آنجا که او نمی‌توانست صحبت کند، از شخص سومی که هم‌زبان و هم‌محلی مادرم بود استفاده کردم تا نریشن را از زبان او بخواند. تن صدای این فرد آن‌قدر به مادرم شبیه بود که خودم واقعاً احساس می‌کردم مادرم در حال صحبت کردن است؛ می‌خواستم این نزدیکی را ابتدا در خودم حس کنم تا بتوانم آن را به مخاطب انتقال دهم. دلیل اینکه جرئت کردم راوی را خودِ ماهروزه قرار دهم، شناخت دقیقی بود که به عنوان فرزند از اخلاقیات، روحیات و ذهنیت مادرم داشتم. فیلم با تصاویری از قاب عکس‌های قدیمی همراه است و راوی قصه چگونگی آشنایی خود با رجب را تعریف می‌کند؛ اینکه چطور رجب در جنگل صدای آواز خواندن زنی را می‌شنود، به سمت صدا کشیده می‌شود، ابتدا دلباخته صدای او و سپس با دیدنش عاشق خودش می‌شود. آنها که از ۲ روستای مختلف بودند، پس از عروسی به دلیل فاصله بیست‌وچهار ساعته میان ۲ روستا، اولین شب زندگی مشترک خود را در دل جنگل سپری می‌کنند تا فردای آن روز به خانه و روستای رجب برسند.

این مستندساز درباره روند تولید و تصویربرداری این مستند توضیح داد: «ماه مثل ماهروزه» یکی از سخت‌ترین پروژه‌های زندگی من بود و اینکه ببینید عزیزترین فرد زندگی‌تان دقیقاً روبه‌روی شما قرار دارد و در برابر بیماری آلزایمر زودرس که سرعت پیشرفت بسیار تندی دارد، هیچ کاری از دست شما و پزشکان برنمی‌آید، بسیار سهمگین است. تصویربردار کار خودم بودم و در خانه پدری، این روند را ثبت می‌کردم. فیلم در فضای طبیعت و با شالیزار و برنج‌کاری رجب شروع می‌شود و من تصاویری آرشیوی از گذشته مادرم را در تدوین استفاده کردم تا مخاطب ببیند زنی که روزی در زمین کشاورزی کمک‌حال رجب بوده، اکنون در خانه روستایی زمین‌گیر شده است. حتی زمانی که رجب مجبور می‌شود برای سر زدن به زمین برنج از خانه بیرون برود، برای اینکه ماهروزه از ساختمان خارج نشود و در حیاط یا روستا گم نشود، درِ تخته‌ای اتاق را با میخ می‌کوبد. فیلمبرداری این اثر یک سال و نیم و تدوین آن حدود هفت ماه زمان برد. متاسفانه در حین مراحل تدوین، مادرم به رحمت خدا رفت و من به خاطر شرایط روحی، کار را ۲ ماه تعطیل کردم تا بتوانم خودم را بازیابی کنم؛ در مجموع تولید این کار حدود ۲ سال و سه ماه طول کشید.

سینمای مستقل عموما مظلوم واقع می‌شود

رجبیان با انتقاد از نبود حمایت‌های مالی از فیلمسازان مستقل و ارزیابی جشنواره‌ها افزود: متاسفانه در تولید این اثر هیچ‌گونه حمایتی از سوی هیچ ارگانی از من نشد. البته چون در کارهای قبلی هم پیگیری کرده و نتیجه‌ای نگرفته بودم، برای این فیلم اصلاً اقدام نکردم؛ چراکه در شهرستان‌ها نهایت کمکی که ارگان‌ها می‌کنند در حد پنج یا ده میلیون تومان است که دردی از تولید دوا نمی‌کند. من در جای دیگری کار می‌کنم و درآمد حاصل از آن را، هم صرف هزینه‌های زندگی می‌کنم و هم پای عشقم که فیلمسازی است می‌ریزم؛ بنابراین تمام هزینه‌های این فیلم را از جیب خودم پرداخت کردم. این فیلم در جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور داشت و مخاطبانی که آن را دیدند به شدت تحت تاثیر قرار گرفتند و با چشمان اشک‌بار از سالن خارج می‌شدند. با این حال، پایه جشنواره تهران بر فیلم‌های داستانی است و به نظرم باید تبلیغات و برنامه‌ریزی بهتری برای بخش مستند انجام دهند تا استقبال پرشورتر شود، هرچند جشنواره «سینماحقیقت» بستر بسیار بهتری برای آثار مستند است.

وی درباره موفقیت‌های جشنواره‌ای و برنامه اکران این اثر گفت: همزمان با جشنواره فیلم کوتاه تهران، ما در جشنواره ملی فیلم مستند عشایر «هزار و یک روایت» در خراسان شمالی حضور داشتیم که فیلم ما در پنج بخش نامزد شد و توانست ۲ جایزه اصلی یعنی «بهترین فیلم مستند» و «بهترین کارگردانی» را کسب کند. متاسفانه در جشنواره فیلم کوتاه تهران، با وجود اینکه آثار مستند بسیار قوی حضور داشتند، تعداد جوایز بخش مستند بسیار کم بود و معمولاً در چنین جشنواره‌هایی یکی دو جایزه را برای فیلم‌های تولیدشده در خودِ انجمن سینمای جوانان کنار می‌گذارند و بچه‌های مستقل که به جایی تعلق ندارند، همیشه کمی مظلوم واقع می‌شوند.

رجبیان در پایان یادآور شد: در حال حاضر پخش بین‌المللی فیلم آغاز شده‌است و برای حضور در جشنواره‌های داخلی و خارجی در حال ارسال است. امیدوارم مسئولان به فیلمسازان مستقل که اتفاقاً بیشترین افتخارات بین‌المللی را هم کسب می‌کنند، اهمیت بیشتری بدهند؛ روی ایده‌ها و موضوعات سخت‌گیری بی‌مورد نکنند و دست فیلمساز را باز بگذارند تا اتفاقات خوبی در سینمای مستند رقم بخورد.

کد مطلب 7010862

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • captcha